Ang pagkakaiba ng katarungan at pagkakapantay-pantay sa Islam

Maraming tao ang nalilito sa pagkakaiba ng katarungan at pagkakapantay-pantay… bagama’t hindi sila iisang bagay.  Sa Islam, ang pangunahing batayan ay katarungan, hindi basta pagpapantay sa lahat.  Ang katarungan ay nangangahulugang ibigay ang mga karapatan ayon sa pangangailangan at nararapat, hindi palaging pantay-pantay sa lahat.
Samantalang ang pagkakapantay-pantay ay pagbibigay sa lahat ng parehong bagay… kahit magkaiba ang kanilang kalagayan.  Kaya sa ilang pagkakataon, ang pagkakapantay-pantay ay maaaring maging kawalan ng katarungan kung babalewalain nito ang pagkakaiba ng mga tao.
Isinasaalang-alang ng Islam ang pagkakaiba sa kakayahan at pananagutan, at itinatayo ang hatol sa batayan ng karunungan. Pinapantay nito ang mga tao sa dangal bilang tao, ngunit hindi nito binubura ang mga totoong pagkakaiba sa pagitan nila. Kasabay nito, tinitiyak ng Islam na ang pagkakaibang ito ay hindi mauwi sa pang-aapi o pagsasamantala.
Sa ganito, nakakamit ng Islam ang maingat na balanse: pagkakapantay-pantay sa batayan, at katarungan sa pagpapatupad.  Halimbawa: sa pamana sa Islam, hindi lahat ay tumatanggap ng parehong bahagi; sa halip, ibinibigay sa bawat tagapagmana ang kanyang karapatan ayon sa kanyang pananagutan—at ito ang katarungan. Ang layunin ay hindi na lahat ay tumanggap ng parehong bagay… kundi na makarating sa bawat tao ang kanyang tunay na karapatan.