Ang mga Katangian ni Muhammad, sumakanya nawa ang kapayapaan at pagpapala ng Allah, at ang Kahulug

Kapag sinusubukan ng mga tao na malaman kung totoo ang isang mensahe, madalas nilang tinitingnan ang pagkatao ng taong naghahatid nito. Maaaring kahanga-hanga ang mga salita, ngunit ang tunay na pagkatao ay nakikita sa mga gawa. Ito ang dahilan kung bakit maraming nag-aaral sa buhay ni Muhammad (Sumakanya nawa ang kapayapaan) ang nagbibigay ng malaking pansin sa kanyang pag-uugali. Inilalarawan siya ng mga tala ng kasaysayan bilang tapat, matiisin, mapagpakumbaba, at mahabagin. Inalagaan niya ang mahihirap, dinalaw ang mga maysakit, tinulungan ang nangangailangan, at iginalang ang mga tao anuman ang kanilang katayuan sa lipunan. Higit pang kahanga-hanga ang kanyang naging asal nang magkaroon siya ng kapangyarihan. Maraming pinuno ang naghihiganti sa mga tumutol sa kanila. Ngunit nang bumalik si Muhammad (Sumakanya nawa ang kapayapaan) sa Makkah matapos ang maraming taon ng pag-uusig, pinili niya ang pagpapatawad kaysa paghihiganti. Ang mga taong nanlibak, nagpalayas, at nakipaglaban sa kanya ay karamihang pinatawad. Para sa maraming tagamasid, nagbubukas ito ng isang mahalagang tanong. Kung si Muhammad (Sumakanya nawa ang kapayapaan) ay naghahangad lamang ng kapangyarihan, katayuan, o pansariling pakinabang, mananatili kaya ang kanyang mabuting pagkatao nang ganoon katatag sa buong buhay niya? O ang kanyang pag-uugali ba ay nagpapahiwatig ng mas malalim na bagay—isang taos-pusong paniniwalang siya ay may dalang mensahe mula sa Diyos?