Paano hinuhubog ng Qur’an ang isip na mapagnilay at pusong may pananampalataya?

Hindi hinihiling ng Qur’an na maniwala ang tao nang walang pag-iisip. Sa halip, inaanyayahan nito ang tao na magmasid at magnilay. Sa maraming talata, itinuturo nito ang pansin sa kalangitan, sa lupa, sa tao, at sa salitan ng gabi at araw. Ipinapakita nito na hinihikayat ng Islam ang pagmamasid sa kalikasan bilang daan upang makilala ang kadakilaan ng Lumikha. Ngunit hindi lamang pangangalap ng kaalaman ang layunin ng Qur’an, kundi ang malalim na pagninilay na humahantong sa tunay na pananampalataya. Kaya’t iniuugnay nito ang pagmamasid sa mga nilikha sa paglago ng katiyakan tungkol kay Allah. Sa Islam, walang salungatan sa pagitan ng tapat na siyentipikong pananaliksik at pananampalataya, sapagkat iisa ang pinagmulan ng sansinukob. Ang bawat tunay na tuklas ay nagpapalawak ng pag-unawa ng tao sa mga batas ni Allah sa Kanyang paglikha at hindi sumasalungat sa kapahayagan. Ang siyentipikong pagninilay na binabanggit sa Qur’an ay hindi isang layunin sa sarili nito, kundi isang paraan upang makilala ang katotohanan at magpasalamat kay Allah sa Kanyang mga biyaya. Dahil dito, pinagsasama ng isang Muslim ang paggamit ng isip at ang patnubay ng kapahayagan upang maunawaan ang tunay na layunin ng buhay. Sa ganitong paraan, ang pagninilay ay nagiging isang uri ng pagsamba kapag ito ay umaakay sa tao upang makilala at dakilain si Allah.