Bakit bumabagsak ang mga lipunan kahit umuunlad sa materyal na aspeto?

Maaaring makamit ng isang lipunan ang malaking pag-unlad sa kayamanan at imprastraktura, ngunit patuloy pa rin itong makaranas ng pagkakawatak-watak at kaguluhan. Sapagkat sa Islam, ang tunay na lakas ng isang lipunan ay hindi nasusukat sa dami ng ari-arian nito, kundi sa mga pagpapahalagang pinanghahawakan nito. Kapag nawawala ang katarungan, humihina ang tiwala ng mga tao sa isa’t isa kahit gaano pa kalakas ang ekonomiya. Kapag nawawala ang katapatan, lumalaganap ang katiwalian at nawawala ang pakiramdam ng seguridad. Gayundin, ang pagkasira ng pamilya at pagkawala ng pananagutan ay nag-iiwan ng mga sugat na hindi kayang punan ng anumang materyal na tagumpay. Itinuturo ng Islam na ang paghubog sa tao ay nauuna kaysa sa pagtatayo ng mga gusali, dahil ang tao ang siyang nagtataguyod o sumisira sa isang sibilisasyon. Kaya’t ang kabutihan ng isang lipunan ay nakasalalay sa kabutihan ng bawat isa sa mga mamamayan nito, hindi sa dami ng kanilang pag-aari. Ang pag-unlad sa materyal ay mahalaga, ngunit isa lamang itong kasangkapan at hindi nito mapapalitan ang mga pagpapahalagang gumagabay sa tamang paggamit nito. Kapag nagsama ang pag-unlad, pananampalataya, katarungan, at mabuting asal, mas nagiging matatag at maunlad ang isang lipunan. Ngunit kung umuunlad ang materyal na aspeto habang humihina ang mga pagpapahalaga, maaaring tumayo ang mga gusali, ngunit nagsisimula nang gumuho ang lipunan mula sa loob.