Pag aayuno at pakikiramay sa iba

Sa Islam, ang pag-aayuno ay malalim ang ugnayan sa awa. Sapagkat ang gutom sa pag-aayuno ay hindi pansamantalang ideya lamang, kundi isang karanasang tunay na nararanasan—karanasang nagbubukas ng puso upang maunawaan ang paghihirap ng iba.
Kapag naramdaman ng nag-aayuno ang gutom, mas napapalapit siya sa mga taong araw-araw na nabubuhay sa ganitong pakiramdam. Kaya hinihikayat ng Islam ang pagbibigay sa buwan ng pag-aayuno, hindi lamang bilang tungkuling panlipunan, kundi bilang likás na bunga ng pusong naging mas mulat.
Hindi nililikha ng pag-aayuno ang pakikiramay sa pamamagitan ng pamimilit, kundi ginising ito nang marahan. At kapag ito’y nagising, nagbabago ang pagtingin ng tao sa mundo. Mas nakikita niya ang kapwa sa mas makataong paraan… at nakikita niya ang sarili bilang bahagi ng mundong ito, hindi bilang sentro nito.